तिमीलाई सम्झिँदा मुटु दुख्छ, तर तिम्रो फोटो हेर्दा डेटा सकिन्छ। 🤣📱 N.b.s..😂

छानोसँग घरमा पाली चाहिन्छ काली भएपनि गोली भएपनि यसो ससुरालीमा जिस्किन साली चाहिँ हल्का रमाइलो

एक दिन रोजिन स्कूल ढिलो पुग्यो। सरले सोधे, “किन ढिलो आयौ?” रोजिन: “सर, बाटोमा ‘स्कूल अगाडि बिस्तारै जानुहोस्’ भनेर बोर्ड देखेँ।” सर: “अनि?” रोजिन: “त्यसैले बिस्तारै-बिस्तारै आएँ!” 😂 कक्षाभरि हाँसो छुट्यो, तर सरले भने, “ठिक छ, अब ‘पढाइमा छिटो गर’ भन्ने बोर्ड पनि खोज्दै हिँड!” 🤣

कक्षाको कुर्सीमा आफ्नो पुरानो बानी बस्न थाल्यो—हामीजस्तै, तिमी पनि आउँछौ र ‘उही’ बहाना बोकेर टाढा हुन्छौ। मलाई सम्झिँदा मुस्कुराउने मान्छे कहाँ थिए… जब म चुपचाप हराइरहेकी थिएँ?

‘तिमी’ भनिरहँदा पनि किन ‘म’ मात्रै बाँकी रहन्छ? मुस्कान उधारो, आँसु किस्ता—भुक्तानी सक्दा मात्रै थाहा लाग्छ, ऋण त तिम्रो मौनले खाइरहेको रहेछ।

मुस्कानसँग सजाइदिएको विद्रोह—म हार मान्दिनँ, म नामै नलेखी जित्छु। किनकि फर्किनुसँग होइन, उभिनुसँग मेरो हिसाब सुरु हुन्छ।

“Life मा tension धेरै भयो भने… सुतिदेऊ, problem पनि सुत्छ!”

“म gym जान्छु… फोटो खिच्न मात्र!”