ଆମେ ଯେତେ ନିରବ ହେଲୁ, ସେତେ ତୁମ ହସ ଅଧିକ ଶୁଣାଗଲା—ଏଇ ଲଜ୍ଜା ହିଁ ପ୍ରମାଣ, ଯେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୁଲିନି। ଶେଷଥର ଯେବେ ତୁମ ଚାହାଁ ଥିଲା… ମୋ ଛାତିରେ ନାଁଲେ ଦେଖା ହୋଇଗଲା ବିଦାୟ।

ମୋ ଘରର ଘଣ୍ଟା ଟିକେ ଦୋଳିଲା—ସେ ଶବ୍ଦଟା ମୋତେ ଶିଶୁବେଳାକୁ ଫେରେଇ ଦେଲା। ତା ପରେ ମନେ ପଡିଲା… ଆଜି ମୁଁ ଫେରୁନି, ମୋ ସ୍ୱର ହିଁ ଫେରି ଚୁପ୍‌ ହୋଇଯାଏ।

“Kisi ki ek pyari si baat poori zindagi yaad reh sakti hai.”

“Yaadein wahi haseen hoti hain jinmein apnapan basa ho.”

Dopahar dhal rahi thi, aur gaon ke us buzurg aam ke ped ki chhaon me poora ghar simat aaya tha. Chatayi par bichhi thi hansi, aur uss par baitha tha apnapan. Pitaji ped se teka lagaye sukoon me the, Mataji ke haathon se nikalti thi meethe ki khushboo aur thande paani ki thandak. Yahi to tha wo pal, jise hum zindagi bhar dhoondte reh jaate hain.

Baat sirf waqt ki hoti toh shayad guzar jaati... Par kuch log dil par aise nishaan chhod jaate hain, jo umar bhar yaad rehte hain.

Kisi ke saath hansi hui ek shaam bhi yaad ban jaati hai.

“Kuch mulaqatein yaad nahi, zindagi ban jaati hain.”