நானும் உடைந்து போன கண்ணாடிதான்—ஆனா உடையலை “முடிவு”ன்னு அழைக்க மறுக்கிறேன். என் முன் விழும் ஒவ்வொரு துண்டும், அதே ஒளியை இன்னும் கூர்மையா திருப்பி வீசும்.

நான் ஓய்வு கேட்பதில்லை—அமைதி வேண்டாமெனத் துடிக்கிறது என் நெஞ்சம். நம்பிக்கை இதயத்தில் அல்ல… துடிப்பின் நடுவே கத்தும்.

நீ இல்லாத இடம் ஒரு நிஜம் இல்லை—அது என் நம்பிக்கை வைத்திருக்கும் வெறும் கசப்பு முகமூடி. என் நீண்டுகொண்டே இருக்கும் ஏக்கம் தான் போதும்; அது வலியைத் தள்ளும், நம்பிக்கையை இழுக்கும்.

நம்பிக்கை, எழுதப்படுவதில்லை ! அதை, வளர்த்துக்கொள்வதில் உள்ளது !*