छायाँजस्तो आँखा भएका चियाका कपसँग पनि म डराउँछु—हामी जति नजिक, उति नै चिसो देखिन्छौ। रात परेपछि मात्र बुझिन्छ: यो दूरी त टाढाबाट होइन, विश्वासबाट सर्छ…

मलाई चुप गराउन खोज्नेहरूले बुझ्दैनन्—म बोल्नै पर्छ। पानीले आगो निभाउँछ भनेर होइन, आगोले पानीको मुख फेरिदिन्छ।

मलाई “ठीक छ” भन्न नआओस्—किनकि तिम्रो मौनता सुन्दा मेरो छातीले पनि उत्तर खोज्छ। माया चाहिएको छैन, साथ चाहिएको हो; अनि साथ हराउँदा शब्दहरू पनि टुटेर आवाज मात्रै बन्छ।

स्कूलको गेटबाट फर्किँदा खल्तीमा चिसो महसुस हुन्थ्यो—आधा कपी, आधा सपना। आज एउटै गल्ली छ, तर आवाजहरू हराए; म भने अझै “भोलि भेटौंला” भन्दै हिँड्छु।

मलाई शान्ति चाहिएको होइन—मलाई आवाज चाहिएको छ। भीडले मलाई नाम थोपर्छ, तर मेरो भित्रको बेचैनीले मलाई नचिनिने बनाउँछ।