நான் ஓய்வெடுக்க நினைத்த நாளெல்லாம் நகரம் ‘இன்னும்’ என்று கையை நீட்டியது—இப்போது என் அமைதியும், என் வேகத்தைப் போலவே துரத்துகிறது.

நான் கவிழ்த்து வைக்கும் சிரிப்பு—யாருக்கும் தெரியாது, கண்ணாடி மட்டும் அதைத் தாங்கி உடைகிறது. நீ “சரியா தானே?” என்கிறாய்; நான் “சரி இல்லை… அதனால்தான் பிடிக்கிறது” என்கிறேன்.

She spoke the way a slow evening feels, low and golden, each syllable resting gently before the next, as if the words themselves had learned to be kind.

Jab lafz kam pad jaayein, tab ek Hindi gana sab keh deta hai

Din bhar ki thakan ko chhodo, chand ke aanchal mein aaram karo, shab bakhair 🌙

"Kuch baatein dil mein hi dabi achhi lagti hain, Har baat ko lafzon mein bayaan karna zaroori nahi hota. Kabhi aankhon se padh liya karo haal-e-dil, Kyunki har jazbaat ka koi naam nahi hota."

"Udaas" firta hai muhalle me "Baarish" ka pani, "Kashtiya" banane wale "Bachhe ab "Ishq"kar baithe...!!

dialog Banakar de do Shayar ka