आमा, तिमीले “सुत् न” भनेर ढाड ढाक्दा मलाई थाहा थिएन—त्यो त एउटा बिछोडको अभ्यास थियो। अब म नानीसँग त्यही शब्द दोहोर्‍याउँछु… र मेरो अनुहारमा तिम्रो पुरानो उदासी लुकेको हुन्छ।

बालकको निधारमा थकान ढाकेर, म आफ्नो आवाज बिस्तारै तल झार्छु—किनकि सबैभन्दा ठूलो अनुशासन, कहिलेकाहीँ माया बोल्दा आँसु नआओस् भन्ने हो।

बच्चाले सुत्नुअघि सोध्यो—“बाबा, सपनाले किन मलाई बोलाउँछ?” म मुस्कुराएँ—“किनकि तिमीभित्र अझै आश्चर्य जिउँदै छ, अनि रातले त्यही प्रकाश सुनाउन खोज्छ।” तर बिहान… त्यही आश्चर्यलाई ‘समय भयो’ भनेर चुप लगाइदिन्छौँ।

सोध्छौ नि—“आमा, त्यो पुरानो खेलौना कहाँ हरायो?” मुस्कुराएर भन्छु—“त्यो त तिम्रो थोरै ठूलो याद बनेर कतै राखियो।” कहिलेकाहीँ हुर्काइले होइन, चुपचापले नै सामान चोर्छ… र म अझै खोजिरहेकी हुन्छु।