आमा, तिमीले “सुत् न” भनेर ढाड ढाक्दा मलाई थाहा थिएन—त्यो त एउटा बिछोडको अभ्यास थियो। अब म नानीसँग त्यही शब्द दोहोर्‍याउँछु… र मेरो अनुहारमा तिम्रो पुरानो उदासी लुकेको हुन्छ।

बच्चा भन्छ—“मैले गल्ती गरें।” म भन्छु—“गल्ती होइन, तिम्रो आशा सबैभन्दा पहिला सिक। किनकि फेरि उठ्ने बानी नै सफलताको भाषा हो।”

बालकको निधारमा थकान ढाकेर, म आफ्नो आवाज बिस्तारै तल झार्छु—किनकि सबैभन्दा ठूलो अनुशासन, कहिलेकाहीँ माया बोल्दा आँसु नआओस् भन्ने हो।

सोध्छौ नि—“आमा, त्यो पुरानो खेलौना कहाँ हरायो?” मुस्कुराएर भन्छु—“त्यो त तिम्रो थोरै ठूलो याद बनेर कतै राखियो।” कहिलेकाहीँ हुर्काइले होइन, चुपचापले नै सामान चोर्छ… र म अझै खोजिरहेकी हुन्छु।