அலுவலகத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட மிக விலையுயர்ந்த பாடம்—“சிரிப்பு” முகத்தில் இருக்கும்; அதிகாரம் பின்னால் இருக்கும். ஒரே மேசை தான்… ஆனா என் அமைதியை அவர்கள் படிக்க முடியலை; என் சோர்வை மட்டும் சுட்டுக்காட்டுகிறாங்க.

அலுவலகத்தில் “அன்பு”னு சொல்றவங்க அதிகம்—ஆனா ஆபிஸ் கதவு மூடும்போது முகம் மாறும். நாமெல்லாம் tenderness-ஐ policy-ல எழுதுறதில்ல; அது காண்பிக்கிற இடத்திலத்தான் தெரியும்.

ઓફિસમાં તું દૂર નથી—તો પછી એ ખાલી ખુરશી મારી સામે રોજ કેમ ભરાઈ જાય છે? બોલતા બધા અવાજ કરે છે, અને હું—માત્ર તારી ગેરહાજરી સંભળાવું છું.

ମିଟିଙ୍ଗ୍ ଶେଷରେ ଯେ ହସଟା ଆମ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ରୁହିଗଲା, ସେଟା ନୁହେଁ କୃତଜ୍ଞତା—ଓଫିସ୍ ର ଚୁପ୍ ଚାପି ସାକ୍ଷୀ। ଆଉ ମୋ ନାମ କଥା ହେଲେ… ଗୋଟେ ଲମ୍ବା ନୀରବତା ବଢ଼େ।

SK Enterprises me aapka swagat hai 🙂 CC TV camera, biometric GPR tracker, sab upalabdh hai.

ఆఫీస్‌లో మనం “గుడ్‌గా ఉంది” అంటాం… కానీ హాజరు పట్టీలోనే నిజం రాస్తుంది—నన్ను మర్చిపోయిన ఆ నవ్వులన్నీ, పదేళ్ల క్రితం నా టీ బ్రేక్‌ని మళ్లీ గుర్తుకు తెస్తున్నాయి.

অফিসে আমরা “টিমওয়ার্ক” বলি—যেখানে আমার কাজ জমে, তোমার হাসি বাড়ে। আজও সেই একইটা চলছে: আমি থামি না, শুধু ঠেলে দিই—বুকে থাকা অস্থিরতাকে।

ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಜಾಸ್ತಿ—ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚುವ ಮೌನ. ನನ್ನ ಫೈಲ್ “ಮುಂದಿನ ವಾರ” ಆಗ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನವನೇ “ಬಿಟ್ಟೋಯ್ತು” ಅನ್ನುವ ನಗು ಕಲಿತ.