“अरे काम कब करोगे तुम लोग?”

ham tumara baap hai

ઓફિસમાં તું દૂર નથી—તો પછી એ ખાલી ખુરશી મારી સામે રોજ કેમ ભરાઈ જાય છે? બોલતા બધા અવાજ કરે છે, અને હું—માત્ર તારી ગેરહાજરી સંભળાવું છું.

அலுவலகத்தில் நான் கற்றுக்கொண்ட மிக விலையுயர்ந்த பாடம்—“சிரிப்பு” முகத்தில் இருக்கும்; அதிகாரம் பின்னால் இருக்கும். ஒரே மேசை தான்… ஆனா என் அமைதியை அவர்கள் படிக்க முடியலை; என் சோர்வை மட்டும் சுட்டுக்காட்டுகிறாங்க.

ମିଟିଙ୍ଗ୍ ଶେଷରେ ଯେ ହସଟା ଆମ ଟେବୁଲ୍ ଉପରେ ରୁହିଗଲା, ସେଟା ନୁହେଁ କୃତଜ୍ଞତା—ଓଫିସ୍ ର ଚୁପ୍ ଚାପି ସାକ୍ଷୀ। ଆଉ ମୋ ନାମ କଥା ହେଲେ… ଗୋଟେ ଲମ୍ବା ନୀରବତା ବଢ଼େ।

ఆఫీస్‌లో మనం “గుడ్‌గా ఉంది” అంటాం… కానీ హాజరు పట్టీలోనే నిజం రాస్తుంది—నన్ను మర్చిపోయిన ఆ నవ్వులన్నీ, పదేళ్ల క్రితం నా టీ బ్రేక్‌ని మళ్లీ గుర్తుకు తెస్తున్నాయి.

অফিসে আমরা “টিমওয়ার্ক” বলি—যেখানে আমার কাজ জমে, তোমার হাসি বাড়ে। আজও সেই একইটা চলছে: আমি থামি না, শুধু ঠেলে দিই—বুকে থাকা অস্থিরতাকে।

ಆಫೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಜಾಸ್ತಿ—ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚುವ ಮೌನ. ನನ್ನ ಫೈಲ್ “ಮುಂದಿನ ವಾರ” ಆಗ್ತಾ ಹೋಗಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನವನೇ “ಬಿಟ್ಟೋಯ್ತು” ಅನ್ನುವ ನಗು ಕಲಿತ.