నీడలా చేరి కూడా నువ్వు దూరంగా ఉండటం నేర్చుకున్నావు— నేను దగ్గరగా ఉండాలని కాదు, నువ్వు “కాస్త” దగ్గరవాలని వెతుకుతున్నాను. చివరికి నా ప్రేమే నిన్ను క్షమిస్తే… ఆ క్షమ అంటే ప్రేమ కాదేమో.

నువ్వు “నిన్ను వదలొద్దు” అన్నప్పుడే నేను వదిలేశాను—మాటలకి లవ్, చేతలకి గ్యాప్ ఉన్న చోట నేనే మొదట దూరమవుతా. ఇక్కడ నా మజ్జిగ మళ్లీ నీవే—కానీ నువ్వు వేసిన చక్కెర మాత్రం లేదు. 😈

నువ్వు కనిపించిన ప్రతి సారి నా జ్ఞాపకం కొత్తగా పుట్టలేదు—పాతదే మళ్లీ బతికింది. కానీ ఇప్పుడు నువ్వు నా దగ్గర లేవు; అందుకే ఆ జ్ఞాపకం నన్నే మింగేస్తోంది.

నీతో ఉన్నప్పుడు కూడా నా నిశ్శబ్దం ఎందుకు అంత పాకుతుంది?\nనువ్వు దూరంగా కాదు—నన్ను నువ్వు ఆలకించని చోటే ఖాళీ.