ઉત્તરાયણે ગાલ પર કેરીનો રંગ લગાડ્યો, અને આંખોમાં બાળપણ ઝળહળી ઊઠ્યું, હવે તો મોબાઈલમાં સ્ટેટસ મૂકીએ છીએ, પણ એ ચોરી છૂપી રંગાઈનો મજા ક્યાંથી આવે! 🪁

ભીડમાં હસી પડું છું, પણ ઉજાસની અંદર એકલો જ શરમાય છે—દિલે તો મેળો જોઈએ હતો, મને તો વિદાયનો અવાજ આવ્યો.

તહેવારની રોશનીમાં હું “વગડતી” નથી—હું ફક્ત તારા માટે જ્યોત ધીમે ધીમે ઊગાડું છું… અને જ્યારે દરવાજે પવન આવે, ત્યારે પણ મારું હૃદય કહે: અંદર આવું છે, પણ હું બૂઝાતી જાઉં છું.

દીવાથી પ્રકાશ નથી મળતો—પ્રકાશ તો અંદરના અંધારામાં આગ્રહ રાખે છે. આ ઉજાસની લાઇન હું લખું છું: આશા ક્યારેય પૂરી થતી નથી, ફક્ત નવી રીતે શરુ થાય છે.

રંગો વિના તહેવાર અધૂરો અને અમારી રંગોળી છે સૌથી બહેતરીન