હું રસ્તા નથી શોધતો—હું સીમાઓને કાંટા જેટલી હલકી ચીમટીથી ઉખેડી નાખું છું. આશ્ચર્ય તો ત્યારે ઊગે છે જ્યારે ગાયબ થવાનો ડર પણ મારી દિશા પૂછે… પણ હું આગળ જ રહું છું.

હું આશા સાથે રવાના થયો હતો—દરેક રસ્તો મને ગળી જવા આવ્યો, પણ મેં પોતાની અંદર જ પાળ્યો એ પ્રકાશ; હવે અંધારું પણ જાણે છે: અંત નથી, ફક્ત વળાંક છે.

રસ્તો ટૂંકું નથી પડતું—બેચેની લાંબી ચાલે છે. હું નકશો નથી વાંચતો, હું ચીસો વાંચું છું. છેલ્લે પહોંચવાનો નથી—છેલ્લે શાંત થવાનો છે નહીં.

હું સાહસ શોધવા નીકળ્યો, પણ નકશો નહીં—મારા અંદરના શંકાઓની ડરાવણી ગલીઓ મળી. હું આગળ વધ્યો, કારણ કે અજાણ્યું ડરે નહીં… જે હિંમતને ઓળખે એ જ દરવાજો ખોલે.