মই হাঁহোতে শিকিছোঁ—আঘাতবোৰক ঠিক ক’লে নুশিৰিলেও, হৃদয়ত “আগলৈ” বুলি লিখি থ’লোঁ। সৌন্দৰ্য মানে মাথোঁ ফুল নহয়; সৌন্দৰ্য মানে—মই ভাঙি নোপৰাকৈ আশাক তুলি থকাৰ সাহস।

“সৌন্দৰ্য” মানে মোৰ চকুৰ পৰা সৰহকৈ আনৰ চকুলৈ যোৱা নহয়—মই নিজেই কাঁহী দি জিলিকোঁ, কাৰোবাৰ অনুমতি নোলোৱাকৈ। আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে কয়—“শান্ত হৈ যা”—মই হাঁহি দিওঁ, কিয়নো মোৰ ভিতৰখন জ্বলি থকা কথাৰে নিজেকে বিদ্ৰোহ কৰাই ৰাখে।

মোৰ সৌন্দৰ্য্যটো শান্ত নহয়—ই অস্থিৰতাৰ গহীনাত তেতেলায়, যেন আয়নাৰ ভিতৰতে ঘড়ী দৌৰিছে। মই নিজেই নিজক কলোঙাকৈ জোঁকেমাৰি দিওঁ: “থওঁ… নে আৰু আগবাঢ়োঁ?” শেষত উত্তৰটো নুঠে—মাত্ৰ সেই অস্থিৰতাই মোৰ মুখখনত চিন এৰি দিয়ে।

চাইতো মোৰ আশা—সেইখন নহয় যি চকীত জিলিকি উঠা; আশা মই সেই জুই যি অন্ধকাৰৰ ভিতৰতে নিশব্দে জ্বলি থাকে, আৰু কেতিয়াবা নিজৰ কাষতো—ফুল এটাও ওলায়।