ମୁ କେବଳ ମୁ ବ୍ରହ୍ମ କୁ ହିଁ ଯାଣେ ଆଉ ତାଛଡା ଆଉ କିଛି ଯାଣେ ନାହିଁ

ମୁଁ ନିଜ ଛାତିରେ ଏକ ଛୋଟ ମନ୍ଦିର ରଖିଛି—ସେଠାରେ ଧୂଆଁ ନୁହେଁ, ଆସ୍ଥା ଦିଆଯାଏ। ଲୋକେ ପଚାରନ୍ତି: “ଭୟ ହୁଏନି?”—ମୁଁ କହେ, “ଭୟ ଥାଏ; କିନ୍ତୁ ମୋ ଆସ୍ଥା ତାଠୁ ଅଧିକ ନିର୍ଭୀକ।”

ମୋ ଗଲିର ଛାୟା ଆଜି ମୋତେ ଡାକୁଛି—ଯେଉଁଠି ହସ ଥିଲା, ସେଠି ଏବେ ଶାନ୍ତ ଗଡ଼୍ଗଡ଼୍। ଭଗବାନ, ପୁରୁଣା ଦିନଟା ଫେରେଇଦେ—କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶ୍ୱାସ ପାଇଁ; ନହେଲେ ମୋ ଆସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଯିବ ଯେ ହଜେଇବା ମାନେ ଜିତିବା ନୁହେଁ।

ମୁଁ ଭିତରେ ନିରବ—ବାହାରେ ଆଦେଶ। ଦେବତା ଦେଖନ୍ତି, ଲୋକେ କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ଗଣନ୍ତି। ମୋ ବିଶ୍ୱାସ ଦେଉଛି ଗତି—ମୋର ମୁହଁ ଦେଉଛି ଦାବି। ଆଜି ପ୍ରାର୍ଥନା ନୁହେଁ, ମୁଁ ନିଜକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖୁଛି।