ఎవరూ చూడని చోట నా ఆశ, నీడలా నాతోనే నడుస్తుంది—అదే నన్ను నిలబెడుతుంది. కానీ వణికే క్షణాల్లో అది చిరునవ్వుతో చెప్తుంది: “రేపు వస్తుంది… కానీ నువ్వు ఒప్పుకోవాలి.”

నీకేంటి అనిపించింది? జీవితం ఒక పరీక్ష—ఫెయిల్ కాదు, నేర్చుకునే దశ. “చచ్చిపోతే బాగుంటుంది” అంటే కాదు… “ఇంకోసారి ప్రయత్నిస్తే” అన్నదే నిజం. దేవుడు తీసుకుంటాడు అని నిజం కావొచ్చు, కానీ నువ్వు ఉన్నంతవరకు నీ కథ ఇంకా ముగియలేదు. ఒక్కసారి ఆలొచించు—ఫెయిల్ నుంచి ఫ్రీడం వస్తుంది.

ఆశ అంటే నోటిలో పలకడం కాదు—చీకటి వస్తే కూడా చేతి పిడికిలి తెరిచి వెలుగును అడగడం. మన గాయం మీదే వెలుతురు గీస్తుంది… ఎందుకంటే రేపు తప్పదు, మనం మాత్రం ఆలస్యం చేయకూడదు.

ఆగిపోవాలనుకుంటా… కానీ నా ఛాతీ టైమ్‌టేబుల్‌ని చింపేస్తుంది. ఎక్కడో ఒక ఆశ ఉంది—అది బయటికి రాకముందే నన్ను లాగేంత లోపలే మంటెక్కిస్తుంది.

నేను నీతో మాట్లాడని రోజుల్లో కూడా, నా ఛాతీలో ఓ చిన్న దీపం వెలుగుతూనే ఉంటుంది—అది “విడిపోవద్దు” అని కాదు, “నువ్వు నన్ను వదిలిపోకు” అని కదా.