ଲୋକେ କହୁଛନ୍ତି—“ଶାନ୍ତ ରୁହ।” ମୋ ଛାତିଟା ପ୍ରତିଟି ନିୟମ ଉପରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛି; ମୁଁ ନିଜକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ବେଚେନ। ଆଉ ଯେଉଁଠି ବେଚେନା ଶେଷ, ସେଠି ମୁଁ ଆଉ ଆରମ୍ଭ କରେ ନାହିଁ।

ଲୋକମାନେ ଭାବନ୍ତି ମୋ କଥା ମିଠା—କିନ୍ତୁ ମୁଁ ମିଶ୍ରଣ ନୁହେଁ, ଚେତାବନୀ ଦେଉଛି। ତୁମେ ସ୍ବାଭାବିକ ଭାବରେ ଦୂରେ ରୁହ… ମୋ ମଜାକ ସେଠି ଗଭୀର ହୁଏ।

“ତୁ ମୋତେ ଭଲପାଉଛୁ?”—ଏମିତି ପଚାରିଲେ ନିଜେ ଲୁଚିଯାଏ ତା’ର ପ୍ରମାଣ। ମୁଁ ନୁହେଁ, ତୁ ଭୟ କରୁଛୁ ଯେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମାନେ ସତ କଥା କହିଦେବ… ଆଉ ତୁ ନିଜକୁ ଧରିପାରିବୁନି।

ମୋର ହସ ଦେଖି ଭାବୁଥିଲୁ—ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶିଖିଛି, ଦୁଃଖକୁ ହସରେ ଚେପି ରଖିବା—ସମୟ ଯାଏନି, ମାତ୍ର ଚୁପ୍ ଗଭୀର ହୁଏ।