कार्यालये मम मुस्कुरितं—कार्यस्य न, तस्य किरणस्य; यदा निद्रा मां त्यजति, तदा “विलम्बः” मम हस्ते नृत्यति, पर परिणामे प्रहारः।

कार्यालयस्य वातायने पुरातनस्मृतिः वायुवत् प्रवहति—समयः कार्यमात्रं न; अपि च प्रतीक्षायाः ध्वनिः। “दशमिनट् शान्तिः?”—न; “दशवर्षाणि किमपि व्यर्थं न जातम्” इति बोधः, यदा पृष्ठं बन्दं भवति तदा हृदयः उघडते।

कार्यालये सर्वे मम शीघ्रतां प्रशंसन्ति—परन्तु प्रत्युत्तरम्: अहं गतिरहितं कामं न करोमि, केवलि असत्यम् विलम्बयामि।

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

काम देहुं तां मैं करदी—पर दिल दे काम नु चोर बैठदा। टाइम शीट पूरी करदे ने, मेरा मन “pause” लियाके अपना शरारत छुट्ट देन्दा। अंत विच: मीटिंग खत्म—मेरा सुकून शुरू, ते तु समझे बिझनै।

മുറി വൃത്തിയാക്കി, റിപ്പോർട്ട് തീർത്ത്—ഇന്നും മനസ്സിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അലമാര: “നീ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല”. കമ്പ്യൂട്ടർ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്; എന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മാത്രം ശമ്പളം ഇല്ല.

ऑफिस दे घड़ी-घड़ी तैनूं तंग करन खातिर बनिया ए, मैनूं शातिरियत सिखाण खातिर। मेनुं “हां” दे आदत न होई—मैनुं सिर्फ़ “कसूर” चुपचाप गिन दे आदत ए। ते आज जो मैं करिया, कल ओहै लोगों दी औकात नापूगा।