মই চাইলোঁ একেটা সীমাৰ ভিতৰত আশ্চৰ্য হওঁক—বল বাওঁ/ডাঙৰে খেলা নহয়, মনটোক কামোৰ দি দে: ওভাৰৰ দহাঁঁতেও মোৰ দৰে ধৈৰ্য জ্বলে। ব্যাট যখন সোজা নহয়, ছোৱাঁলীৰ দৰে শব্দ উঠে—“তই থমকি যাবি কিয়?” মই ক্ৰিজত নহয়, সন্দেহৰ কাষত থকোঁ—সেইখিনি ভাঙোতেই দৰ্শকে চুপ হৈ যায়। শেষ বলত বতাহত লিখা থাকে: WONDER মোৰ, উইকেট মোৰ না—শূন্যতাৰ বুকুৰ ভিতৰত গুনগুননি ওঠে… “এতিয়া?”
Related
View allComments
No comments yet.