ಕ್ಲಾಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೂ ನಿನ್ನ ಖಾಲಿ ಆಸನವೇ ನನ್ನ ತರಗತಿ—ಹಾಜರಾತಿ ನನ್ನದೇ, ನೋವು ಮಾತ್ರ ನಿನ್ನದೇ.

ವಂಡರಿನಲ್ಲೇ ನಾನು ಬೆಳೆದಿದ್ದೇನೆ—ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನ ತರಗತಿಯ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದವು. ಉತ್ತರ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ನಾಳೆಯ ನಿಶ್ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ಧ್ವನಿಯೊಂದು ಜಾಗೃತವಾಗಿದೆ.

ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಬರೀತೀನಿ… ಆದರೆ ನಿನ್ನಿಗೆ “ನಾನು ಸರಿ ಇದ್ದೀನಿ” ಅನ್ನೋ ಸುಳ್ಳು ಬರೀತೀನಿ. ನನ್ನ ಕೈ ಬರಹ ಜೋರಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ ಧ್ವನಿ ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮುಳುಗುತ್ತದೆ.

ವರ್ಗಕ್ಕೆ ನಗು ತರುತ್ತಾರೆ—ಆದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಛಾಪು ಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ, ನುಗ್ಗಿಸುತ್ತವೆ. ಪಾಠ ಪೂರ್ತಿ ಆಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ನನ್ನ ಧೈರ್ಯ ಟೈಮ್‌ಟೇಬಲ್‌ನ್ನೇ ಉಲ್ಟಾ ಮಾಡುತ್ತದೆ.